राजा, तिमी मलाई बिहा कहिले गर्छौ ? '

राजा, तिमी मलाई बिहा कहिले गर्छौ ? '

यो एउटी केटीको कथा हो । अँ, केटी । माफ गर्नुहोला, ऊ बजारका चर्चित किताबमा वर्णन गरिएजस्ती केटी होइन । हट, बोल्ड, स्लिम– यी कुनै पनि उपमा उसमा लागू हुँदैनन् । खासमा उसको परिचयमा कुन उपमा जोड्नुपर्छ मलाई थाहा छैन । सपना टुटेर जीवन भत्किएको क्रूर र पीडादायी समयलाई जनाउने कुनै शब्द मलाई थाहा छैन । बस् म त त्यो केटीको कथा भन्दैछु । एक्लैएक्लै बर्बराइरहने केटीको कथा ।

'खै कहाँबाट सुरु गरूँ म यो जीवनका पानामा धमिलो बनिबसेका अक्षरहरू ? कसरी वर्णन गरूँ आफ्नै दुःखको भेलबाढीलाई ? आफैंले सकेको छैन बुझ्न आफ्नै जिन्दगीका सजिला र आफ्ठ्यारा पाटाहरू ? '

शीला यस्तैयस्तै के–के बर्बराइरहन्थी । उसका शब्दहरूबाट प्रकट भइरहन्थे सम्बन्ध टुटेपछिका अवशादहरू ।शीलाको लोग्ने अनुप जेलमा भएको त थाहा थियो मलाई । तर, किन जेलमा थियो भन्ने थाहा थिएन । त्यो एक कथा थियो त्यसलाई बिस्तारै बुझ्दै गएँ । सुन्दा खासै असाधारण छैन कथा । तर, त्यसले तीन प्राणीको जीवनलाई असाधारण मोडमा ल्याएर खडा गरिदिएको थियो ।

एउटा बिहे गरिसकेको पुरुष फेरि अर्की केटीसँगको संगत । संगतमात्र के भन्नु ? कोठा लिएर राखेको रैछ । स्वास्नीले थाहा नपाउने गरी । यति साधारण विषय पनि कसरी कथा हुनसक्छ ? समाजमा हरेक दिनजसो त भइरहेकै हुन्छ यस्तो । कथा लेख्ने गरी के नै नयाँपन छ र यसमा ?

शीला । उमेरै कति भएको थियो र ? उन्नाइस वा बीस । घर दाङ । ८ कक्षामाथि पढ्न सकेकी थिइन् । माथि पढाउने हैसियत पनि रहेन उसका आमाबाबुको । रोजगारको खोजीमा काठमाडौं आई । उतैकी दिदी साइनो पर्नेसँग मैतीदेवीमा डेरा लिएर बस्न थाली । स्वर राम्रो थियो ।

कसोकसो गरेर सुन्धाराको 'पाल्पाली दोहोरी' साँझमा गीत गाउने काम पाइहाली । स्वरको सम्मान त हुँदैनथ्यो त्यहाँ । पेटको आत्मसम्मान भने जोगिएको थियो । अर्को कुनै डान्स रेस्टुरेन्टमा नृत्य कलाकारको काम गथ्र्यो अनुप । गाउँले दिदीमार्फत भयो दुवैको चिनजान । चिनजान मित्रतामा परिणत भयो । मित्रता प्रेममा । प्रेमलाई विवाहमा परिणत गर्न ढिलो गरेनन् उनीहरूले ।

कहिलेकाहीँ शीलाको दोहरी साँझमा पनि आउँथ्यो अनुप । त्यहीँ उसको रीमासँग परिचय भयो । शीलासँगै गीत गाउँथी ऊ पनि । स्वर पनि राम्रो थियो । अनुपलाई रीमाको स्वर मन पर्‌यो । पहिलो दिन नै एक हजार टिप्स दियो रीमालाई । शीलाकै अगाडि । शीलाको मन दुखेन किनभने रीमालाई उसले बैनीजस्तै ठानेकी थिई । अनुपले पनि बैनी नै भन्न थाल्यो ।

शीलाको घर आउन थाली रीमा । शीलालाई फेरि पनि नराम्रो लागेन । दिदी र बैनीको साइनोमा अटुट विश्वास थियो शीलालाई । रीमासितको उसको सम्बन्ध यथावत रह्यो । तर यथावत् रहेन रीमा र अनुपको सम्बन्ध । फेरिये त्यो । अर्कै भयो । अब उनीहरू दाजुबैनीजस्ता रहेनन् । सम्बन्धको स्वरूप फेरियो । उनीहरूले एकअर्कालाई प्रेमी र प्रेमिका ठान्न थाले ।

'रीमा, तिमी दोहोरीमा गीत गाउन नजाऊ', भन्न थाल्यो अनुपले ।
'गीत नगाई कसरी खर्च धान्नु मैले अनुप ? ', भन्न थाली रीमाले ।
'चिन्ता नगर, त्यसको लागि म छँदैछु नि ।'

यसरी रीमाको पूरै जिम्मेवारी अनुपले लियो । रीमाका लागि नयाँ डेरा खोजिदियो । शीलाको डरले रातमा रीमाको डेरामा नबसे पनि अरू बेला अनुप त्यहाँ गइरहन्थ्यो । रीमालाई बिहा नगरीकनै कान्छी स्वास्नी बनाएको थियो । रीमाका सबै आवश्यकता उसैले पूरा गरिदिन्थ्यो । रीमाकी बाबुआमालाई पनि बेलाबेला पैसा पठाइदिन्थ्यो । छोरीले कसरी र कहाँबाट पैसा पठाई भन्ने चासो त भएन नै, काठमाडौंमा कहाँ–कसरी बसेकी छे भन्ने पनि मतलब थिएन उनीहरूलाई । गरिबीले जस्तै परिस्थिति पनि स्वीकार्न बाध्य बनाएको थियो उनीहरूलाई ।

'राजा, तिमी मलाई बिहा कहिले गर्छौ ? ' अनुपको फराकिलो छातीमा टाउको लुकाउँदै लाडे स्वरमा सोध्थी रीमा ।
बिहे गरेको पाँच वर्षसम्म पनि शीलाबाट सन्तान भएको थिएन । त्यसैले केही तनावमा थियो अनुप । शीला पनि त्यस्तै तनावमा थिई । तर, रीमाले सम्झाई अनुपलाई ।'म छु नि । तिमीले चाहेजति जन्माइदिन्छु ।'

अनि त मुग्ध भएर अनुपले रीमालाई रानी भनेको थियो । लाडिएर रीमाले पनि उसलाई राजा भनेकी थिई । कलंकीको एउटा कोठामा हरेक रात राजारानी भइरहेका थिए उनीहरू । मायाको साम्राज्य फैलिँदो थियो ।

अनुपसँग बिहा हुनेमा रीमा विश्वस्त थिई । तर, अनुप भने थिएन । शीला र अनुपको प्रेमविवाह थियो । सीमाहीन प्रेम गर्थी शीला अनुपलाई । त्यो प्रेम नै यति बेला अनुपको कमजोरी भएको थियो ।

बिस्तारै रीमाले अनुपसित बिहाका लागि कर गर्न थाली । अनुप यसोउसो भनेर टारिरहन्थ्यो ।चाँडै नै शीलाले रीमा र अनुपको सम्बन्धका बारेमा थाहा पाइहाली । कुन स्वास्नीमान्छे होला जसले सौता सहन सक्छे ? शीला आगो भई । रीमाको कोठामा गई । कपाल भुत्ल्याई, थप्पड हिर्काई र तथानाम गाली पनि गरी ।

'राजा, तिमी मलाई बिहा कहिले गर्छौ ? ' अनुपको फराकिलो छातीमा टाउको लुकाउँदै लाडे स्वरमा सोध्थी रीमा ।

रीमाले सोझो ठानेकी शीलाको आक्रोश देखी । उसले शीलामा दिदी हैन सौताको रूप देखी । हात नफर्काई कुटाइ सहिरही ऊ । खै, के सोची कुन्नि ?

अनुपले घर आएपछि मात्र यो कुरा थाहा पाएको थियो । शीला रिसले आगो भएकी थिई । लुगाफाटो ब्यागमा ठिक्क पारेर अनुप आउने समयमात्र पर्खिरहेकी थिई । अनुपले अनेक अनुनय विनय गर्‌यो । आफूलाई छाडेर गए मर्ने कुरा गर्‌यो । गल्ती भयो भनेर माफी पनि माग्यो । रीमाको अनुहार पनि नहेर्ने बाचा गर्‌यो ।

रीमा भने घर गइदिई । अनुपलाई रीमाको बानी परिसकेको थियो । ऊबिना जिन्दगी नै चैतमासको खडेरी लाग्न थाल्यो उसलाई । केही दिन त सह्यो, नसकेपछि बिहा गर्छु भनेर बोलायो रीमालाई । रीमा फर्केर आई । सुटुक्क अनुपले उसलाई गुहेश्वरी लग्यो । पाँच रुपियाँको सिन्दुर लगाइदियो । पचास रुपियाँको पोते किनिदियो । त्यस दिन उनीहरू नयाँ बसपार्कस्थित 'अर्घाखाँची गेस्ट हाउस'मा बसे ।

गेस्ट हाउसको कोठाको ऐनामा राति निकै बेर आफ्नो सिउँदोको सिन्दुर र गलाको पोतेको मालालाई हेरिरही रीमाले । केही बेरपछि त्यही ऐनामा उसले शीलाको अनुहार पनि देखी । ऐनामा शीला रोई । शीलाको आँसु आफ्नै हत्केलामा खसेको जस्तो लाग्यो रीमालाई ।

बिहान ५ बजे नै अनुप उठेर होटलको रिसिप्सनमा रीमालाई ब्रेकफास्ट लग्दिनू भनेर घरतिर लागेको थियो । शीला यी सारा प्रकरणबाट अनभिज्ञ थिई । घरमा खाना खाएर अनुप फेरि गेस्ट हाउस फर्कियो ।

गेस्ट हाउसअगाडि मान्छेको भीड थियो । कसैले भनेको सुन्यो उसले, 'ब्वाइफ्रेन्डसित बसेकी रहिछ । खै के कारणले केटा बाहिर गएको बेला बिहानै आफ्नै सलले झुन्डिएर आत्महत्या गरिछे ।'

माघको जाडोमा पनि अनुपको निधारमा चिट्चिट् पसिना आयो । भीड छिचोलेर अनुप रिसेप्सनमा पुगेको थियो ।'यही हो मर्ने केटीको ब्वाइफ्रेन्ड', होटलको स्टाफले यति भन्नासाथ उसलाई प्रहरीले आफ्नो नियन्त्रणमा लियो ।

बहुविवाहको केसमा जेल नै बस्नुपर्ने भयो अनुपले । जेलबाट निस्केको दिन ऊ शीलालाई भेट्न गयो ।कोठामा शीला थिई । तर, कोठामा शीलामात्र थिइन । शीलाले राजा भनिरहेकी थिई कसैलाई । शीलालाई रानी भनिरहेको थियो कसैले । त्यहाँ राजारानी थिए । अनुप एकछिन उभियो र त्यसपछि निस्कियो कोठाबाट । जोकरझैँ ।

हो, रसरंगको यो खेलमा राजा र रानी त सधैं रहन्छन् । बस्, खेलपिच्छे तयार भइरहन्छन् जोकरहरूको एउटा बथान ।
जोकरहरू भेटिन्छन् अचेल हरेक डान्सबार र दोहरी रेस्टुरेन्टमा । खेल जारी छ ।


प्रतिक्रिया दिनुहोस !

Unity

working together is no longer optional-it is a matter of compulsion

Annapurna Media Network has announced the Unity for Sustainability campaign which comes into force from January 1, 2022. The main aim of this campaign is to 'lead the climate change dialogue' working closely with all the stakeholders on sustainable development mode, particulary focusing on climate-change issues.