छोरी,  तिम्रो स्वाभिमानका निम्ति !

प्रिय छोरी,
शासित हुनु,
शोषित हुनु,

मैले भोगेको बेहिसाब नृशंसता
मेरी छोरीले कदापि बेहोर्नु नपरोस्।
मैले हिँडेको अनकन्टार बाटो
मेरी छोरीले टेक्नु नपरोस्।

मेरो कानको मुन्द्री र
गलाको तिलहरीमा भन्दा
तिम्रो स्वाभिमानमा मैले सौन्दर्य देखें !
बेचिदिएँ ती सबै सबै
र, छोरीको आत्मसम्मान किनें
स्वाभिमान जगाएँ
तिम्रो भविष्यको शीतल बाटो बनाएँ।

तिम्रो आर्जित मानसम्मानमा
म पुलकित भएँ।
तिमीले जित्दा
संसार जितें,
छोरी,
तिम्रो नाम मेरो आकाश भयो।

मेरो आकाशमा तिम्रो उज्यालो
अनुभूत गरुँ हरसमय
म तिम्री निरक्षर आमा
एक साधारण आइमाई।
मैले तिमीमा सरलता देख्न चाहेको छु
तिमीभित्र शालीनता खोजेको छु !

आफूले पाएको मानको बदलामा
अभिमानको घोडा चढेर आयौ भने
आफ्नो धरातल बिर्सी
माथिमाथि खहरे बढेर आयौ भने
म भयभीत त्यसबेला
खुसी हुनु कि दुःखी हुनु !

छोरी,
माथि चढ्न पो गाह्रो छ
तल खस्न त कतिबेर लाग्छ र !

तिमी पढे–लेखेकी छोरी,
तिमीलाई सिकाउनु पर्दैन, थाहा छ,
सरलता जस्तो सौन्दर्य गुमाएर,
जटिल लाग्ने हो कि जिन्दगी भन्ने डर छ !
 
गलाको गहना केही नठानेकी मैले
तिम्रो पहिचानलाई नै गहना मानेकी छु
अभिमानले गाल्ने पो हो कि तिमीलाई,
अस्थिरताले डगमगाएर घरिघरि
आफ्नै उचाइबाट ढाल्ने पो कि तिमीलाई ?

संसारले माने पनि
संसारै जाने पनि
तिमी मेरो जीवनको अंश
म तिम्री आमा–
मलाई सधैं तिम्रै पीर छ
तिमी छोरी हौ,
टेक्नमा अलिकति भूल गर्‍यौ भने पनि
तिमी बाँच्ने यो समाज आफैं कठिन भिर छ !

सरल हुनू, शान्त रहनू
सोच्नु, सोचेरै पाइला टेक्नु
तिम्रो स्वाभिमानका निम्ति झुक्ने
तिम्री आमाको पहाड झैं यो शिर छ !