फिल्ममेकरको दिमागमा बजारको भूत

फिल्ममेकरको दिमागमा बजारको भूत

फिल्म
फेरिएका दर्शक
पछिल्लो चरण ‘कालो पोथी’ले धेरै दर्शक र राम्रो टिप्पणी पायो । यो फिल्मका थुप्रै सीमा छन् तर यसले नेपाली सिनेमाको भाषा विस्तार गरेको छ, नेपाली फिल्म दुनियाँलाई फराकिलो बनाएको छ । बजारमा पारम्परिक सिनेमा हेर्ने दर्शकको रुचिभन्दा भिन्न खालको सिनेमा सफल हुनु आफँैमा ठूलो उपलब्धि हो ।

यसले देखाउँछ, नेपाली दर्शकको रुचि कसरी परिस्कृत हुँदै गइरहेको छ । मौलिक र गम्भीर चलचित्र मन पराउने दर्शकको संख्या बढेको देखिन्छ । अहिले नेपाली सिनेमा निर्माता, निर्देशकभन्दा दर्शकहरू नै बढी परिपक्व भएका छन् र यो स्वाभाविक पनि छ । किनभने डिजिटल माध्यमको विकासले ठूलो फड्को मारेको छ । यसले गर्दा दर्शकहरू संसारभरका समकालीन सिनेमा हेर्न सक्षम बनेका छन् । र, दर्शकहरूमा परिपक्वता ल्याएको छ ।

दर्शकमा परिपक्वता केले ल्याउँछ ? समाज विकासक्रमले नै त्यसमा भूमिका खेलेको हुन्छ । दर्शकमा परिपक्वता ल्याउने मुख्य पक्ष समाजको विकासक्रम नै हो । पछिल्लो समय हाम्रो समाज खुला र उदार बन्दै गएको छ । समाजले विविधता स्वीकार्न थालेको छ । त्यसको परावर्तन फिल्ममा पनि परेको हो ।

यसमा मिडियाले पनि ठूलो भूमिका खेलेको छ । अर्कोतर्फ पठन संस्कृति पनि ह्वात्तै बढेको छ । १८ देखि ३० को उमेर समूहलाई चलचित्र हेर्ने उमेर समूहको रूपमा मानिन्छ । यो उमेरसमूहमा पठन संस्कृति पनि बढ्दो छ । त्यसैले पनि दर्शकको रुचिमा परिपक्वता बढेको छ । फलस्वरूप समाजमा जीवनसँग नजिक भएको र यथार्थपरक फिल्म हेरिने क्रम बढेको छ ।

सिनेमाको वर्तमान स्वरूप
वर्तमान समयमा नेपाली सिनेमाको रूपान्तरणको प्रयास सुुरु भएको छ । सिनेमाले अहिले मौलिकता खोजिरहेको छ । जति स्थानीय भयो, मौलिकता त्यति नै बलियो हुने हो । हिजो हामीलाई बलिउडले एकदमै प्रभावित ग¥यो । त्यसपछि अरू सिनेमाहरूको प्रभाव हामीमा प¥यो । कहिले कोरियन, कहिले मद्रासी र कहिले हलिउडको प्रभाव ग्रहण गरिरह्यौं । तर, अहिले मौलिकताको खोजी भइरहेको छ । चलचित्रको विषय र भाषालाई जति स्थानीयकरण गर्न सक्छौं, त्यो त्यति अन्तर्राष्ट्रिय हुँदो रहेछ । त्यति नै दर्शकले माया गर्दा रैछन् । नयाँ छिमलका निर्देशकहरूलाई यो बोध भएको छ ।

तर, नेपाली सिनेमाको रूपान्तरणमा जति काम हुनुपर्ने हो, त्यति भएजस्तो देखिन्न । पाँचसात वर्ष लगाएर ‘कालो पोथी’जस्तो एउटा सिनेमा बन्छ । अर्कोतर्फ ‘बजारमा चल्छ, चलाउनुपर्छ’ भन्ने मानसिकताले धेरैजसो सिनेमा बनिरहेका छन् । फिल्म निर्माताहरूमा आफ्नो क्राफ्टमा विश्वास नभएर बजारको मागअनुसार फिल्म बनाउने भन्ने देखिन्छ । फिल्म निर्माण मूलतः क्रिएटिभ आर्ट हो । तर, क्रिएटिभ आर्टमा हुनुपर्ने खोज, अनुसन्धान र क्रियाशीलता पुग्दै पुगेको छैन । चलचित्रको रूप र विषयवस्तु दुवैमा गतिलो काम हुन सकेको छैन ।

सूत्रबद्धताले स्टेरियोटाइप अभिनय जन्माउँछ भन्ने त खगेन्द्र लामिछाने वा दयाहाङ राईजस्ता ‘आफूलाई हिरो होइन अभिनेता हुँ’ भन्ने कलाकारले बुझ्नुपर्ने हो । स्टेरियोटाइप भत्काउन अभिनयमा पनि खोज गर्नुपर्ने हो तर त्यस्तो भएको पाइन्न ।

रुसी निर्देशक आन्द्रेइ तारकोभ्स्की भन्छन्, ‘फिल्म भनेको कथामात्र होइन, काव्य पनि हो ।’ तर, हाम्रोमा काव्य खोज्ने काम भएकै छैन । अर्कोतर्फ विषयवस्तुमा पनि समाजलाई अग्रगति दिने, अझ विकसित बनाउने तरिकाले उठान भएको हुन सकेको छैन । पछिल्लो समय सफल भइरहेका चलचित्रले पनि सीमान्तकृत समुदाय, महिला, अपांगको चासोलाई राजनीतिक रूपमा सही ढंगले उठाउन सकिरहेको छैन ।

हिजो चलचित्रमा एकप्रकारको सूत्रबद्धता थियो— प्रकाश थापा, तुलसी घिमिरेहरूले सुरु गरेको । त्यो सूत्रबद्धता आज तोडिएको त छ । तर, फेरि अर्को प्रकारको सूत्र–सिनेमा सुरु भएको छ । पछिल्लो चरणमा युवाहरूले मौलिकताको नाममा बनाइरहेका सिक्वेल सिनेमाहरूले नयाँ प्रकारको सूत्रबद्धता निर्माण गरिरहेको छ ।

सिक्वेल बनाउने भनेको एउटा सफल फिल्मको उपयोग गरेर अर्को फिल्मलाई सफल बनाउने हो । एउटै कुरालाई बारम्बार दोहो¥याइरहे त्यसले सूत्र निर्माण गर्छ । यो सूत्रको खोज बजारप्रतिको मोह हो । ‘बजारमा यस्तै चल्छ, दर्शकले फलानाको फिल्म मन पराएको थियो त्यही बनाऊँ’ भन्ने खालको चिन्तन हो यो ।

केही फिल्ममेकरले आफूलाई मौलिक चलचित्र निर्माणमा गम्भीर छौं भन्छन् तर हुनुपर्ने गाम्भीर्य उनीहरूमा छैन । बजारले सधैं गुणलाई इन्डोर्स गर्छ भन्नेछैन । उनीहरूले ‘चलचित्रलाई गम्भीर बनाउन चाहन्छौं, मुद्दाहरू उठाउन चाहन्छौं’ भनिरहेका छन् तर चलचित्र बनाउँदा त्यसलाई चाहिने रचनात्मक गम्भीरता भने त्यसमा पाइँदैन । नामै लिएर भन्नुपर्दा सफल मानिएका ‘पशुपतिप्रसाद’, ‘कबड्डी कबड्डी’ वा ‘टलकजंग भर्सेस टुल्के’जस्ता चलचित्रमा विषयअनुरूपको कला गायब छ । त्यसमा सम्बन्धित विषयअनुसार क्यामेरा कसरी चल्नुपर्छ, सम्पादन वा अभिनय कस्तो हुनुपर्छ भन्नेमा ध्यान दिइएको छैन । जस्तै, ‘पशुपतिप्रसाद’ र ‘कबड्डी कबड्डी’ दुई भिन्न जीवन–दर्शन बोक्ने चरित्रको कथामा आधारित छन् ।

ती चलचित्रको विश्वास फरक छ । ध्येय, उद्देश्य र भूगोल पनि फरकपmरक छ । तर दुवैको छायांकनको शैली एउटै छ । पशुपति मन्दिरको चोक, साँघुरो गल्ली र थाकखोलाको खुलापनमा एउटै फ्रेम कसरी मिल्छ ? पशुपतिको घाटको जीवन र थकाली काजीको जीवनको लय (रिदम) कसरी एउटै हुनसक्छ ? त्यो लय छायांकन र सम्पादनमा देखिनुपर्ने हो । चलचित्रको छायांकन, सम्पादनले विषयअनुसार आफ्नो दर्शन स्थापित गर्नुपर्ने हो । त्यसो गरेमात्र कथ्यलाई न्याय हुन्छ र त्यो एक अर्कोभन्दा भिन्न हुन्छ, मौलिक हुन्छ ।

अभिनयमा पनि त्यही लागू हुन्छ । सूत्रबद्धताले स्टेरियोटाइप (रूढिबद्धता) अभिनय जन्माउँछ भन्ने त खगेन्द्र वा दयाहाङजस्ता ‘आफूलाई हिरो होइन अभिनेता हुँ’ भन्ने कलाकारले बुझ्नुपर्ने हो । रूढिबद्धता भत्काउन अभिनयमा पनि खोज गर्नुपर्ने हो तर त्यस्तो भएको पाइन्न । ‘कबड्डी कबड्डी’मा थकाली समुदायको सामाजिक प्रक्रियालाई ध्यान दिइएको छैन । यो गर्नुपर्ने खोजको चरम अभाव हो । एउटा फिल्म सफल भयो भने त्यसैलाई पछ्याउने गरिएको छ । किन सफल भयो त्यो खोजी गरिँदैन ।

सामाजिक सम्बोधनको हिसाबले पनि समस्या छ । ‘कबड्डी कबड्डी’मा सौगात मल्ललाई थकालीको छोरोका रूपमा प्रस्तुत गरिएको छ । सौगात मल्ल कसरी थकालीको छोरो हुन सक्छ ? हुन नसक्ने होइन, हुनसक्छ तर त्यसले कथालाई अर्कै मोड दिन्छ । चलचित्रमा छोराका लागि खेताला लाउने प्रसंग पनि छ, त्यसले त त्यता इंगित गर्छ । तर, बजारका लागि सौगातलाई थकालीको छोरो बनाइएको हो । बजारकै लागि सिनेमा बनाउँदा पनि सिनेमाको आवश्यकता र यसको व्याकरणसँग मिल्ने बनाउनुपर्छ । ‘सिनेम्याटिक लिब्रेटी’को नाममा जे पायो त्यही गर्न हुन्न । तर, हाम्रोमा त्यो ध्यान दिइँदैन । बजारमा चलचित्र चले पुग्यो ।

बजारमा चल्ने सिनेमाहरूले पनि यसको भाषालाई विकास गर्नुपर्छ । त्यो भाषालाई सही तरिकाले उपयोग पनि गर्नुपर्छ । कसरी आर्यन अनुहारको मानिस मंगोल अनुहारको बाउको छोरो हुनसक्छ ? त्यो त हुनै सक्दैन । बजारको नाममा, सिनेम्याटिक लिब्रेटीको नाममा यो ज्यादती चलिराखेको छ ।

अर्को प्रकारको सिनेमा छ— आदिवासी जनजातिहरूले बनाइरहेको । त्यसमा केही अथेन्टिक काम हुन खोजिरहेजस्तो देखिन्छ । तर, त्यहाँ पनि ठूलो समस्या छ । त्यहाँ पनि नेपाली वा हिन्दी फिल्मको एकदमै ठूलो प्रभाव छ । आदिवासी सिनेमा त भिन्न विश्वास र जीवन–दर्शनमा आधारित हुन्छ । त्यसको निश्चित नियम, अनुशासन र पद्धति छ । तर सिनेमालाई नियम, अनुशासन र पद्धतिभन्दा कोसौं टाढा पु¥याउने काम आजका आदिवासी फिल्मकर्मीहरूले गरिरहेका छन् । यसले कालान्तरमा आदिवासीको पहिचानलाई निर्माण गर्ने नभई समस्या उत्पन्न गर्ने देखिन्छ ।

यस्ता कामले सिनेमाप्रति समाजमा निर्माण हुनुपर्ने अवधारणा निर्माण गर्न सकिरहेको छैन । जस्ता सिनेमाहरू चल्छन्, समाजमा त्यस्तै ठीक भन्ने भ्रम उत्पन्न गरिदिन्छ । यो आधिकारिकताको मात्र समस्या होइन । एउटा समुदायले अर्को समुदायलाई हेर्ने दृष्टिकोणमा ल्याउने परिपक्वताको पनि समस्या हो । हाम्रो सिनेमामा यस्तो परिपक्वताको टड्कारो अभाव देखिन्छ । जस्तो, मधेसी समुदायको कथाबारे फिल्म बनाउछौं भने मधेसी समुदायकै कलाकारलाई किन नखेलाउने ? तर, पहाडी मूलको ठूलो हिरोलाई मधेसी फिल्ममा खेलाउँदा मधेसी समुदायमा ‘हामी त हिरो बन्न नसक्ने रहेछौं’ भन्ने हीन भावना उत्पन्न भइरहेको हुन्छ ।

यसले समाजलाई अग्रगति दिँदैन । दुई-चार वर्ष ‘ए यो चलिरहेकै छ क्यारे’ भनेर पछि लाग्न पनि सक्छौं । तर, आज हामीले जसरी पञ्चायतकालमा बनेको फिल्ममा प्रश्न उठाइरहेका छौं, १०–१५ वर्षपछाडि आजका सिनेमालाई लिएर त्यस्तै प्रश्न नउठ्लान् भन्न सकिन्न । भोलिको पुस्ताले त्यसरी प्रश्न उठाउँदा अहिलेका राम्रो मानिएका सिनेमाहरूलाई गाली गर्ने स्थिति आयो भने त्यो राम्रो भएन ।


उज्यालो सम्भावना
‘कालोपोथी’का निर्देशक मीन भामको काम र अन्तर्वार्ता हेर्दा उनले फिल्मलाई गम्भीर रूपले लिएका छन् भन्ने लाग्छ । उनले ‘बजारसँग सम्झौता गर्दिनँ’ भनेका छन् । त्यसले फिल्म राम्रो बनाउन भूमिका खेल्छ । अब उनी के गर्छन् भन्ने उनका भावी कामले देखाउलान् ।

अन्य चलचित्रकर्मीसँग पनि म संवाद गर्ने कोसिस गर्छु । उहाँहरूले भात खाने कुरा गर्नुहुन्छ । भात खान चलचित्र बनाएको भन्नुहुन्छ । भात खान बनाउने चलचित्र त्यति गम्भीर हुन्छन् जस्तो मलाई लाग्दैन । हुन त मीन वा अरूले भात खाँदैनन् भन्ने होइन ।

एउटा सकारात्मक पाटो, पछिल्लो पुस्तामा केही आन्दोलन भित्रभित्रै चलिरहेका छन् । सर्ट फिल्महरू बनिरहेका छन्, त्यसमा रचनात्मक खोज भइरहेछन् । विकल्प भनेर केही नयाँ सोच लिएर वैचारिक अवधारणा नै अगाडि सारेका केही समूह छन् । तर, उनीहरूको काम ठ्याक्कै सामुन्ने आइसकेको छैन । त्यसैले पाँचसात वर्ष त पर्खिनै पर्ला । मानिसहरूले मलाई ‘गम्भीर, वैचारिक वा आर्ट सिनेमा मात्र सिनेमा हो, अरू ‘मनोरञ्जन’का लागि बनाइने सिनेमालाई सिनेमा नै होइन’ भन्यो भन्ने ठान्लान् । मेरो प्रश्न— सिनेमाको ध्येय र कलाको उद्देश्यलाई समात्नसक्ने चलचित्र बनेको छ कि छैन भन्ने हो ।

‘कबड्डी कबड्डी’मा सौगात मल्ललाई थकालीको छोरोका रूपमा प्रस्तुत गरिएको छ । सौगात मल्ल कसरी थकालीको छोरो हुनसक्छ ? बजारकै लागि सिनेमा बनाउँदा पनि सिनेमाको आवश्यकता र व्याकरणसँग मिल्ने गरी पो बनाउनुपर्छ । ‘सिनेम्याटिक लिब्रेटी’को नाममा जे पायो त्यही गर्न हुन्न ।

त्यसो त एकै प्रकारको चलचित्र मात्रै बन्न हुन्न । ‘कालो पोथी’मात्र बन्यो भने त्यसले अर्को समस्या ल्याउँछ । फिल्म त ‘कबड्डी कबड्डी’जस्तो पनि बनाउनुपर्छ । सूत्रबद्ध चलचित्र बनाए पनि हुन्छ । तर, त्यो विधा प्रयोग गर्दा मानवीय मूल्य विखण्डित गर्नुहुन्न भन्नेमा ध्यान दिनुपर्छ । अर्कोतर्फ जुन रूप वा शैलीमा काम गरिन्छ त्यसमा रचनात्मकता ल्याउन जोड दिनुपर्छ । सबै प्रकारको सिनेमा बन्नुपर्छ तर ती सिनेमा राजनीतिक रूपमा ठीक हुनुपर्छ । समाजलाई अग्रगतितिर लैजाने र चलचित्रलाई नै विकास गर्ने खालको हुनुपर्छ सिनेमा ।

फिल्ममा ‘जनयुद्ध’
फिल्ममेकर पनि समाजकै अंग हो । फिल्ममा उसले कुनै विषयमा आफ्नै ढंगले प्रतिक्रिया जनाउने हो । फिल्ममेकरले ‘जनयुद्ध’ वा अन्यको आलोचना गर्न पाउँदैन भन्ने होइन । उसले आलोचना गर्न पाउँछ । आलोचना गर्नुपर्छ पनि । आलोचना गरेन भने त्यो आन्दोलन सुध्रिँदैन । अहिले माओवादी आन्दोलनमाथि धेरै फिल्मकर्मीले आलोचना गरिरहेका छन् । यसको आफ्नै कारण छ । अहिले नेपालको राजनीतिसँग सन्तुष्ट हुने ठाउँ छैन ।

माओवादीप्रति मात्र होइन, कांग्रेस, एमाले कसैप्रति पनि जनता सन्तुष्ट छैनन् । कुनै पार्टीको सदस्यले त पक्षधरता लिन सक्ला । तर, पार्टीमा आबद्ध नभएको र राजनीतिबाट विकास र समृद्धिको अपेक्षा राख्नेलाई निराशामात्र सिर्जना भइरहेको छ । त्यसको परावर्तन पनि फिल्ममा आइरहेको हो । हेर्नुपर्ने के हो भने त्यो आलोचनाले सुधार गर्ने ठाउँ दिन्छ कि दिँदैन ? जस्तो ‘कालो पोथी’ हेर्दा, उक्त फिल्मले यो कालखण्डमा हत्या÷हिंसाका कारण धेरै मानिस विस्थापित भए भन्छ । त्यसो त राज्यलाई पनि आलोचना गरिएको छ । पसल बन्द गराएर पसले विस्थापित भएको आदि देखाएको पनि छ । फिल्मले समस्या भएको ठाउँ पहिल्याएको मात्र हो । फिल्मले मानिसलाई विस्थापित नगरी क्रान्ति हुन सक्दैनथ्यो र ? भनेर प्रश्न उठाएको हो । त्यसले माओवादीलाई सच्चिने ठाउँ दिएको छ । तर, प्रोपोगन्डाको तहमा सिनेमा बनायो भने सिनेमाकै दुरुपयोग हुन्छ । यस्तो विषयमा सचेत हुनुपर्छ ।

सिनेमा र साहित्य
नेपालमा सिनेमा र साहित्यबीचको सम्बन्ध सहज बनिसकेको छैन । सिनेमालाई अझै पनि हेयको दृष्टिले हेरिन्छ । नेपालमा सिनेमाभन्दा नाटक महान्, नाटकभन्दा साहित्य महान् भन्ने सोच छ । तर, हरेकको आआफ्नै महŒव छ । हरेक विषयमा, कलामा त्यत्तिकै काम गर्नुपर्छ । साहित्य राम्रो लेखियो भने सिनेमा राम्रो बन्छ किनभने पाठकको रुचि विस्तार भयो भने दर्शकको रुचि पनि बढ्छ । फ्रान्समा ‘न्यु वेभ’ सिनेमा सुरु हुँदा इन्टरडिस्पिलनरी इन्टरयाक्सन (अन्तरविधागत अन्तरक्रिया) भएको थियो । त्यति बेला साहित्य लेख्नेहरूले सिनेमा लेखे । सिनेमा बनाउनेले उपन्यास लेखे । त्यसले १९५०-१९६० तिर फ्रान्समा उपन्यास लेखनको शैली भत्काएर नयाँ शैली सिर्जना भएको थियो ।

फिल्म मेकिङमा पनि नयाँ भाषाको निर्माण भयो । साहित्य र फिल्म, पेन्टिङ र फिल्मको अन्तरक्रियाले यो सम्भव बनायो । त्यसले फ्रेन्च सिनेमा, साहित्य, पेन्टिङलाई अझै शक्तिशाली बनाइदियो । हाम्रोमा भने अझै पनि हाइरार्की छ । साहित्य लेख्ने महान्, फिल्मकर्मीचाहिँ हावा भन्ने सोच छ । जबसम्म विधाहरूले एक अर्कोलाई सहयोग गर्दैनन् तबसम्म यी विधाहरूको विकास पनि सम्भव छैन ।

गतिलोे गर्नसके जुन आख्यानमा फिल्म बनाइएको हो, त्यो आख्यानभन्दा फिल्म नै शक्तिशाली हुनसक्छ । हलिउडमा त्यस्ता उदाहरण छन् जसले पुस्तककै बिक्री बढाइदिन्छन् । जस्तै— ‘लाइफ अफ पाइ’, ‘दा भिन्ची कोड’ आदि । एडप्टेसन आफँैमा कला हो । साहित्यिक कृतिमाथि बनेका आजसम्मका फिल्म हेर्दा हाम्रा फिल्ममेकरहरूमा त्यस्तो क्षमताको विकास भइसकेको पाइँदैन । अर्कोतर्फ हुनुपर्ने जति अन्तरविधागत अन्तरक्रिया भएको पनि यहाँ भएको छैन । एकअर्कोलाई बुझ्नुपर्ने जति बुझिएको छैन ।

फिल्ममेकरहरूको दिमागमा बजार हावी छ । जस्तै ‘वासुदेव’मा किन गीत चाहिन्छ ? तर, ननाची फिल्म चल्दैन भन्ने छ दिमागमा। अहिले पनि त्यही समस्या छ । लेखक, समय र कृतिलाई बुझिएन भने त्यसलाई फिल्ममा अनुवाद गर्न समस्या हुन्छ । लेखनमा सीमा हुँदैन तर फिल्ममा हुन्छ । फिल्मको एउटा फ्रेमले जति वर्णन गर्नसक्छ लेखनमा त्यही गर्न हजारौं शब्द खर्च गर्नुपर्ने हुन्छ ।

सामाजिक चिन्तनमा सिनेमा
पछिल्लो चरण सामाजिक चिन्तनमा उल्लेख्य प्रभाव पार्नेगरी सिनेमा निर्माण सुरु भएको छ । जस्तो हामीले नै सचेत रूपमा फिल्म बनाउन सुरु गरेका छौं । कम्तीमा पाँच-सातजना सचेत रूपमा फिल्म बनाइरहेका फिल्मकर्मी यहाँ छन् । सिनेमा शक्तिशाली माध्यम पनि हो, तुरुन्तै प्रभाव पार्ने खालको । तुरुन्तै छलफल चलाउनसक्ने । अहिले त सोसल मिडियाले गर्दा तात्तातै प्रतिक्रिया आउँछ ।

फिल्मले सोसल डायलगका रूपमा केही प्रभाव त पारेकै छ । सिनेमाले सामाजिक चिन्तनमा के प्रभाव पा¥यो भन्ने एउटा उदाहरण यस्तो छ— ‘दलन’ भन्ने टेलिसिरियलका लागि झन्डै ६ सय फ्यान क्लब बने । तीमध्ये ८० प्रतिशतचाहिँ गैरदलित अझ तथाकथित माथिल्लो जातकाले बनाएका थिए । यसले छुवाछूत समस्या समाधान गर्नुपर्छ भन्नेमा दलितजत्तिकै गैरदलित पनि चिन्तित रैछन् भन्ने देखायो । तर, समस्या कहाँ हो भने त्यो उठान भएको चेतनालाई फिल्मले संगठित र मुखरित गर्न सक्दैन, त्यसको पहल समाजले नै लिनुपर्छ । त्यो काम भने हुन सकेको छैेन ।


प्रतिक्रिया दिनुहोस !

लोकप्रिय

Unity

working together is no longer optional-it is a matter of compulsion

Annapurna Media Network has announced the Unity for Sustainability campaign which comes into force from January 1, 2022. The main aim of this campaign is to 'lead the climate change dialogue' working closely with all the stakeholders on sustainable development mode, particulary focusing on climate-change issues.